Home

Direct bestellen

 

Vierstromenland“In de oude archieven zocht ik naar de gebeurtenissen uit voorgaande eeuwen, niet als een droge opsomming van feiten, maar vooral als de geschiedenis van mensen.

Nu lees ik de eeuwen 
in perkamenten,
zwijgend aangedragen,
spel de woorden,
met zand gedroogd
en gis de zin
 van wat onleesbaar is.

Ze hebben geploeterd, gebouwd, overstromingen en vijandige invallen doorstaan. Vaak zijn die mensen naamloos gebleven, al lieten ze sporen na, uitgesleten drempels, uitgehakte wapens op de graven, niet meer leesbare namen, versieringen in de kerk door schilders, beeldhouwers, houtsnijders.

Bij begrafenissen liep je langs de stenen op de kerkhoven, las de namen, herkende ze soms, maar meestal niet. Hoe hebben die mensen geleefd, wat was de tragiek van hun bestaan, hun vreugde,hun geloof en hun twijfel? Wandelen in de stilte van een kerkhof, een begraafplaats, soms al gesloten en alleen nog voor nabestaanden open, wat zijn er veel stille verhalen om je heen.

Boven de graven
 praten de doden:
een tandeloze linde 
lispelt oud zeer,
een kromme eik 
begint zacht te vloeken,
hoog aan de wind 
staan de populieren 
een koraal te zingen.
De man op de weg
hoort de doden niet
de doden slapen.

Ik betrap me er soms op dat ik steeds weer op zoek ben naar mensen voorbij de dood. Ik neem hun namen mee naar huis, zoek in oude doopboeken, trouwboeken, overlijdensregisters, acta en notulen. Wie waren ze?

Hierbij komt de fascinatie voor de rivieren, die zich door de waarden een weg zoeken naar zee. Het land tussen de rivieren, daar heb ik altijd willen wonen en werken.

Ik wil wonen aan het water,
in het zicht van de rivier,
volgens de tafel der getijden
waken en slapen.

Zoals het paradijs is omstroomd door vier rivieren beleef ik het land tussen de rivieren. Vierstromenland, gevonden, verloren, en toch beloofd. Dat is de titel van deze bundel.

Tussen vier rivieren
ligt dit oude land
in kaart gebracht.

In wat gezien en gehoord wordt raken werkelijkheid en mythe aan elkaar. Zo is de nieuwe brug over de Maas een lier in de hand van Orfeus die met zijn lied de doodsrivier van de veerman Charon overbrugt, een teken van hoop.

Zo spreekt het verleden: de grafsteen ingemetseld in de buitenmuur van de kerk in Babylonienbroek, gered uit het puin bij de verbouwing; de stenen vloer voor de kansel in de kerk van Meeuwen; de begraafplaats in Oudheusden, lang buiten gebruik en verborgen tussen de huizen onder het gras.”

(Uit Gedachten en gedichten, Historische Reeks Land van Heusden en Altena, Deel 18, pag. 198 – 201)